Gebiedscoördinator Cindy van Oudheusden: ‘Veiligheid voor alles’

In haar kleine witte auto komt ze aanrijden. Ze schudt wat zand van haar laarzen en verontschuldigt zich. ‘Ik heb mijn eerste ronde al gedaan. Zo begin ik iedere dag: ik rijd het hele stuk snelweg tussen Het Vonderen en Kerensheide om te zien of alles vanaf de snelweg er goed uitziet. Als ik geen onduidelijkheden zie, ziet de automobilist die ook niet.’

Zien en checken

Niet dat zo’n ronde een formaliteit is, benadrukt ze. ‘Regelmatig staan er borden niet goed. Die zet ik dan weer op de juiste plek als ik daarna hetzelfde gebied afrijd, maar dan buitenom en binnendoor. Wat ik ook tegenkom, of dat nu een verkeerde wegafzetting, een onzichtbaar verkeersbord of een fout in de omleiding is, ik check altijd bij de hoofduitvoerder wat precies de bedoeling is.’

Juiste beschermingsmiddelen

Alles wat ze doet, dient één doel: het tracégebied veilig houden voor zowel inwoners en weggebruikers als de collega’s in de uitvoering. Werkt de terreinbeveiliging? Houdt iedereen zich aan de veiligheidsregels? ‘Het is belangrijk dat collega’s van de uitvoering de juiste beschermingsmiddelen dragen. Er lopen tientallen bouwlui op het terrein rond, dus die check is belangrijk. Voor ieders veiligheid.’

Melding uitzoeken

Een paar uur later zit de buitenom- en binnendoorroute er ook op. Tijd om langs te gaan bij iemand die een melding heeft gemaakt van een wegbeschadiging. Samen met de bewoner gaat Cindy na wat er kan zijn gebeurd. Uiteindelijk blijkt een bietenwagen uit de omgeving de boosdoener te zijn. ‘De bewoner had camerabeelden, dus die hebben we even samen bekeken. We waren blij de oorzaak gevonden te hebben. En het belangrijkste: de bewoner voelt zich gehoord.’

Afwisselend werk

Het is intussen gaan regenen. Gauw weer in de auto. Op weg naar een overleg met het bouwteam over de geplande werkzaamheden en verkeersmaatregelen. ‘Dat maakt mijn werk zo afwisselend en interessant’, zegt ze. ‘Ik ben veel alleen buiten in het veld, bepaal voornamelijk mijn eigen ritme. Daarnaast werk ik nauw samen met uitvoerders en andere collega’s. Het beste van twee werelden.’ 

Leren over bouwen en de natuur

Dat ze van dichtbij ziet hoe een wegverbreding tot stand komt of een viaduct wordt gebouwd, vindt ze een voorrecht. ‘Meedraaien in een project betekent dat je veel van andere expertisegebieden leert. Niet alleen in de bouw, maar bijvoorbeeld ook over de omgeving en de natuur die er leeft.’ Ze noemt de vleermuis. ‘Wist jij dat die van boomtop naar boomtop vloog om aan zijn voedsel te komen? Ik niet. Sowieso zie ik veel wildsporen tijdens de controles. Het is een kwetsbaar gebied waarin we werken, daarom is het goed dat we zorgvuldig te werk gaan en rekening houden met flora en fauna.’ 

Begrip van omwonenden

Voor de laatste keer deze dag stapt Cindy in de auto. De rit gaat naar huis. Onderweg toch nog even uitstappen om een hondenuitlater aan te spreken. Die loopt met zijn viervoeter in een straat die tijdelijk is afgesloten voor elke vorm van verkeer, ook voetgangers. Verrassend snel is ze weer terug in de auto. ‘Deze man snapte gelukkig dat hij zijn hond ergens anders moet uitlaten’, vertelt ze. ‘Niet iedereen reageert begripvol. Mensen zijn gewoontedieren, gedrag is moeilijk te veranderen. Met geduld en een glimlach kom ik een heel eind’, lacht ze. ‘Maar ik ben ook heel duidelijk en kordaat. De regels zijn er niet voor niets. We willen veilig kunnen bouwen.’

Respect voor omgeving en werk

Wat dat betreft maakt ze in haar werk de mens in al zijn facetten mee. ‘Ik word veel toegezwaaid, mensen herkennen me en maken een praatje. Heel gezellig. Maar er zijn ook veel misdragingen. Uitgaanspubliek dat het leuk vindt om ’s nachts omleidingsborden in de sloot verderop neer te zetten. Hele hekwerken die gestolen zijn. Wat meer respect voor de omgeving en ons werk zou mooi zijn. We doen het niet voor niets, we bouwen aan een betere snelweg en willen dat met veiligheid voor iedereen doen.’